Feest, met een lach en een traan

uitnodingontmoetingsdag_462

Een aantal weken geleden kreeg ik een uitnodiging in de bus van Merlijn het MPI waar mijn kleine meid 5 super jaren heeft gehad.  Ze bestaan 35 jaar en dat is natuurlijk een hele mooie reden om te vieren!

Toen mijn kleine meisje werd geboren was het heel snel duidelijk dat ze niet ging uitgroeien tot een ‘normaal’ kind. Door het zuurstof tekort heeft ze een hele slechte start gekend, die ze helaas heel haar jonge leventje heeft meegedragen.

Als je zwanger bent droom je van een perfecte toekomst voor je kleintje, welke school zullen we kiezen, zal ze op ballet gaan, …. ? Allemaal dromen die ik heel snel heb moeten opbergen aangezien mijn kleine meid nooit heeft kunnen zitten, stappen of praten.

Eerst denk je in hoofdletters DRAMA, geleidelijk aan stel je je dromen bij en leef je van dag tot dag. Elke overwonnen hindernis is er een, van elke ziekenhuisopname maak je een ‘feest’, anders kom je er niet.

Toen mijn kleine meid 8 maanden oud was, kwam het eerste contact met de mensen van Merlijn. Een Medisch Pedagogisch instituut waar ze overdag kindjes met een handicap tot en met 6 jaar opvangen en waar ze de nodige zorgen krijgen.

Na ons eerste gesprek sloeg mijn stemming om van ‘ik weet het nog niet’ naar ‘zeer positief’. Zij deden mij inzien dat Flo eigenlijk gewoon naar de opvang ging maar dan net een beetje meer, ja ze gingen knutselen, ja er was een wekelijkse zwembeurt en ja we gaan 3 dagen op kamp!

Flo kwam terecht bij de poezen, een klasje waar kindjes met een zware handicap zitten. Even slikken want het is toch zeer confronterend allemaal maar toen is ’s middags even belde om te horen hoe ze het deed was ik gerust gesteld.

In de 5 jaar dat ze een poes was hebben we ontzettend veel gelachen maar was er ook plek voor tranen, het klikte enorm met de andere ouders en de ‘poezenavonden’ werden in het leven geroepen. Gewoon even alles vergeten en een lekker glas wijn drinken en vooral lachen en veel praten.

Zowel wij als Flo voelden ons meer dan thuis op Merlijn, de zorgen waren uitmuntend en de band tussen de juffen en Flo was zeer intens. Zij kenden haar als geen ander, zij wisten perfect hoe ze moesten omgaan met mijn kleine vechtertje.

Toen ik op 6 juli 2006 het telefoontje kreeg dat het plots zeer slecht ging met Flo kon ik nog niet indenken wat ik zou aantreffen, mijn kleine meid was toch een vechter!

Helaas, toen ik arriveerde stond er een ambulance en een mug en werd ik aan de deur opgevangen door een van de psychologen. Flo was na een hele leuke kine beurt plots gestopt met ademen, de eerste zorgen werden onmiddellijk toegediend maar geen hulp kon meer baten.

Iedereen was enorm aangedaan maar toen de kinesist naar me toe kwam en zei dat Flo nog had gelachen naar haar wist ik het gewoon, mijn kleine welp heeft gevochten als een leeuw maar helaas verloren. Het plekje waar ze zich zo goed voelde is ook het plekje geworden waar ze het laatst heeft gelachen.

Vandaag ga ik weer naar dat speciale plekje en ontmoet ik weer die speciale mensen, het zal intens worden maar ik ga er van genieten. Ik ga met een lach terug denken aan die mooie tijd, net als mijn kleine meid heeft gedaan!

De poezenklas:

Merlijn 1

Merlijn 2

Bij een feest horen bloemen, 30 rozen en 5 ‘Flokes’ bloemen voor de 5 mooie jaren….

bloemen

Advertenties

2 thoughts on “Feest, met een lach en een traan

  1. Wow. Hier ben ik stil van….. Ik heb er ook geen woorden voor eigenlijk, een dikke knuffel dan maar. (je hebt het prachtig geschreven trouwens, het opschrijven alleen al zal niet makkelijk geweest zijn, maar waarschijnlijk een peulenschil bij de rest) X!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s