Een mama met een verhaal, ode aan voke….

 

Hier vertelde ik jullie hoe belangrijk mijn papa (voke voor de vrienden) zou worden bij de zorg voor Flo, zijn oogappel.

Voke en Flo, 2 handen op 1 buik… Een van de weinige mensen die Flo kon kalmeren als ze het moeilijk had, bij hem voelde ze zich veilig.

Hij wist zijn oogappel perfect te lezen, zij wist hem perfect rond haar kleine vingertje te winden. 

Bij elke ziekenhuisopname sloeg hij geen bezoekje over, om stipt 14u stond hij in de kamer. Als ik er even tussenuit moest omdat het me even teveel werd was hij diegene die het van me overnam zonder vragen te stellen.

Door haar voedingsproblemen moest Flo een sonde krijgen, een eerste operatie toen ze amper 6 maanden oud was en voor mij echt het eerste uiterlijke teken van ‘handicap’.

Mijn moederinstinct wist heel goed dat ze dit nodig had maar het was zo confronterend! Daar was voke weer die op me insprak en die me deed inzien dat ik haar flesvoeding niet mocht afbouwen maar dat dit een hulp middel was om zeker te zijn dat ze toch voldoende had gegeten zonder stress.

Voke was er bij dat ze waker werd uit narcose, voke was er bij tijdens de gedetailleerde uitleg hoe we met een sonde moesten werken en voke was diegene die zijn gereedschap bovenhaalde om een staander te maken waar we haar flesjes konden aanhangen.

Toen ik na 3 jaar toch weer wilde werken was hij diegene die Flo ’s morgens in bad deed, haar aankleede en naar school bracht. ’s avonds pikte hij haar weer op om ze dan weer naar huis te brengen, te wachten tot ik weer thuis was zodat ze in haar eigen vertrouwde omgeving kon zijn want dat was voor haar het beste.

Hij vond niets fijner om met zijn oogappel te gaan wandelen, een terrasje mee te pikken, haar te knuffelen en trots te tonen aan wie er wel of geen boodschap aan had 😊.

Toen hij voorstelde om met zijn 2 kleinkinderen een week naar zee te trekken sloeg de schrik me om het hart, een hele week…. Ik moest me vooral geen zorgen maken want het hotel was speciaal uitgerust voor mensen met een beperking. Haar voeding werd gekoeld aan de kamer gebracht en er was permanent een dokter aanwezig.

Ze hebben er van genoten, de hele week was het prachtig weer en Flo heeft geslapen als een marmot. Slapen, niet echt de favoriete bezigheid van mijn kleine monster. Dit werd na 3 maanden zo problematisch dat er dringend iets moest gebeuren. Er werd een slaaptest gedaan, epilepsie werd vastgesteld en zware medicatie om haar te doen slapen werd voorgeschreven door de neuroloog. 

Weer een grote stap, epilepsie is al een grote boterham (waar ze gelukkig is uitgegroeid) maar je kind drogeren om te kunnen slapen?? Deze opname duurde 7 weken, nodig om haar medicatie op punt te stellen en met een slaapritme terug naar huis te kunnen.

En daar was voke weer, met zijn potjes vers warm eten, met zijn voorstel ‘kind, ga naar huis en slaap eens in je eigen bedje’, met zijn aanwezigheid.

Ik zou nog uren kunnen doorgaan van al wat hij betekend heeft voor haar en mij maar dat ik het nooit had gered zonder hem is wel duidelijk denk ik. Liefste papa, ik heb het je nooit verteld hoe dankbaar ik ben voor al wat je voor ons hebt gedaan (en nog steeds doet). Flo had geen beter voke kunnen hebben, bedankt voor alles! 

moeke en voke met hun oogappel
Advertenties

14 thoughts on “Een mama met een verhaal, ode aan voke….

  1. Eens papa’s grote vriend, altijd papa’s grote vriend. Toen ik met mijn ivf bezig was kon ik daar ook alleen maar met mijn vader over praten. Volgens mij omdat ze minder verwachtingen van je hebben. In de zin van, op de één of andere manier begrijpen ze dat je ook maar een mens bent. Veel liefs, dikke knuffels Saskia x

  2. Zo mooi! Ook hier tranen… Tranen van erkenning voor Flo, vake en ook voor jullie. Tranen van herkenning want ook hier enorm blij met de xtra zorgen en aandacht ( ook al willen ze dit niet gezegd hebben) van onze Mimi en bompi voor ons zorgenkindje!
    Grootouders met een groot hart, ze zijn goud waard!

  3. Een meisje en haar papa is toch altijd iets speciaal hé maar als je dan jouw papa bezig ziet met jouw meisjes….. dat doet pas iets met een mama…

  4. In tranen zit ik je verhaal te lezen en te denken dat mijn papa en mijn jongste ook 2 handen op 1 buik waren. 9 jaar zijn er alweer voorbij dat we ‘afscheid’ moesten nemen van hem en er achter kwamen dat hij duidelijk begreep dat het leven voor onze jongste meer hinderpalen zou brengen.

    1. Ik vergeet nooit de blik in mijn papa’s ogen toen ik het nieuws moest vertellen dat zijn hartendiefje was gestopt met vechten. Hij mist ze nog steeds en ik weet heel zeker dat ze waakt over hem, net als jou papa doet….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s