Een mama met een verhaal….. leven met een handicap volgens de wereld

dont-lookplease1

Het heeft moeten bezinken, er ging zoveel door mijn hoofd, de dagen met tranen minderde en de trots nam bovenhand. Ja ik had een kind met een handicap maar dat wilde niet zeggen dat mijn leven voorbij was.

Ik zie het nog steeds als een verruiming van mijn wereld, een wereld die ik anders nooit had gekend (of willen kennen…), maar helaas zijn er toch heel erg veel mensen op deze wereld met een korte en vooral zeer domme visie. Hier vertel ik jullie enkele anekdotes die wij voorgeschoteld kregen.

  • Het eerste huisbezoek van Kind & Gezin, zij vonden Flo te mager en te klein en na het verhaal van mijn bevalling werd er fijntjes afgesloten met ‘voor dit kind kunnen wij niets betekenen omdat haar evolutie niet volgens de boekjes zal lopen, fijne dag nog;’ Zo, ik dacht thans dat ik als jonge mama bij hen terecht kon voor raad maar aangezien mijn kind anders was kon dit niet….
  • Zoals ik jullie vertelde kreeg Flo op haar 6 maanden een voedingssonde, wij noemde dit gemakshalve haar piercing want buiten een wit plastic topje net boven haar navel was er verder niets spectaculair (dachten wij). Mijn klein meisje hield enorm van water, dit kalmeerde haar, ze kon die kleine stramme armpjes en beentjes laten relaxen en had totaal geen watervrees. Zwemmen op zondag werd dan ook een vast ritueel, maar de eerste keer een hele onderneming toen de badmeester me terug floot. Naïef als ik was dacht ik nog dat ik op mijn donder zou krijgen omdat Flo nog in haar Maxi-Cosi zat maar nee hoor, de badmeester bleek volgens zichzelf enige dokterskennis te hebben. Hij vond het niet kunnen dat ik met dit ding het water zou ingaan want het arme kind zou vollopen met water waar kleutertjes in geplast hebben. Nu lach ik hiermee, maar toen ben ik huilend naar huis gereden zonder mijn kleine teen in het water te hebben gestoken. Een week later ben ik terug gegaan want Flo had recht op een zwembeurt zoals alle andere kindjes!
  • In dat zelfde zwembad kwam er op een bepaald moment een meisje van een jaar of zeven op me af, ze bekeek Flo met hele lieve ogen en keek vervolgens over haar schouder richting haar mama die haar een goedkeurend knikje gaf. Wat mama niet wist was dat haar dochtertje zo eerlijk was met de vraag ‘ik moest van mijn mama komen vragen wat dat wit is hier aan haar buik van jou baby’. Ik vertelde haar dat mama dit zelf moest komen vragen maar heb het mens nooit gezien.
  • Een werkweek sloten we op vrijdag traditioneel af in een leuke brasserie, doordat Flo sondevoeding kreeg hing haar voeding ook duidelijk aan haar buggy. Zo kwam er een keer een man langs die doodleuk kwam vragen of dit ook met bier kon? Zo zie je maar dat te veel alcohol de hersenen serieus aantast….
  • Ik was destijds aangesloten bij een sportvereniging en Flo werd daar gelukkig helemaal aanvaard, toch zit er altijd een rotte appel tussen die me na de geboorte vroeg in welke instelling ik het kind ging steken.
  • Telkens ik me legaal parkeerde op een gehandicaptenparking moest ik me tegen een bejaarde verantwoorden waarom ik daar ging staan want zowel ik als mijn baby leken helemaal niet gehandicapt.

Gelukkig waren er ook heel wat positieve opmerkingen zoals die keer dat een Nederlandse dame me tegenhield om te zeggen hoe mooi ze mijn kind wel niet vond of de verkoopster van een kinderwinkel die zei ‘dat vind ik nu eens top, het is niet omdat ze een beetje anders zijn dat ze niet mooi gekleed mogen lopen’.

Ik heb het me heel erg aangetrokken dat mensen mijn kind zo anders zagen maar het heeft me ook gesterkt want wat de wereld ook mocht denken van mijn kind ze is niet op deze wereld gekomen om weggestoken te worden!

Liefs,

Madame stof

Advertenties

12 thoughts on “Een mama met een verhaal….. leven met een handicap volgens de wereld

  1. Ook in dit verhaal herken ik onze situatie terug. Mensen vergeten dat er hen ook wel eens “iets” kan overkomen. Het leven is niet altijd even lief. En je kan maar beter het negatieve op een positieve manier proberen te benaderen. Top Inge, de manier waarmee je ermee om kon gaan. Onze kinderen maken ook deel uit van deze wereld. En de wereld dient hen ook een plaats te geven, dat verdienen ze net als iemand anders en daar horen alle leuke dingen er ook bij. Dus, nee we gaan niet thuis in een hoekje blijven zitten.

  2. Inderdaad zijn er mensen die hard en onnadenkend met je om gaan.Maar zoals je zelf afsluit zijn er ook lieve mensen die je niet veroordelen omdat je met je dochter de wereld in gaat.

  3. Hier word ik stil van…
    Zoveel liefde en warmte in jouw woorden.
    Het leven loopt niet altijd zoals je zelf wil, maar als je er het beste van probeert te maken, verruimt het inderdaad je wereld!
    Heel veel liefs voor jullie allemaal!

    1. Dirk, mijn dochter had een aangepaste buggy en rolstoel alsook een parkeerkaart. Was ze er niet bij maakte ik nooit gebruik van een parkeerplaats voor gehandicapten, wat helaas niet van iedereen gezegd kan worden…

  4. ‘Het eerste huisbezoek van Kind & Gezin, zij vonden Flo te mager en te klein en na het verhaal van mijn bevalling werd er fijntjes afgesloten met ‘voor dit kind kunnen wij niets betekenen omdat haar evolutie niet volgens de boekjes zal lopen, fijne dag nog;’ Zo, ik dacht thans dat ik als jonge mama bij hen terecht kon voor raad maar aangezien mijn kind anders was kon dit niet….’

    Héél herkenbaar dit! Ook meegemaakt 🙂
    Als Kind en Gezin alleen kindjes opvolgt die een normale evolutie doormaken, waarom zijn ze er dan eigenlijk vraag ik mij af? Ah ja, want als alles normaal verloopt, dan hebben we Kind & Gezin toch niet nodig? Toch waar hé 🙂 Sukkels met oogkleppen, dat zijn het 😉

    Grtz!

    Karl, papa van http://norademoen.com

    1. Bedankt voor jullie bericht, ik ben even gaan piepen op jullie blog en wat een mooie dochter is die Nora van jullie! Tja de vraag die jij je stelde kwam ook in me op, sorry voor het op de wereld brengen van een kind met een beperking maar die hebben ook last van rode billetjes! Hoe gaat het ondertussen met haar?

  5. Dat er toch veel bekrompen mensen zijn op de wereld..
    wij hadden vorig jaar een “specialleke” in onze 2kk. Heel wat ouders keken afkeurend naar haar en nog meer naar haar ouders. En dat terwijl ze in onze ogen – en die van haar klasgenootjes – een geweldig kind was. Had iedereen maar een even open blik als kinderen.

  6. Ik ben erg onder de indruk van je verhaal. Als vroedvrouw moet ik soms kindjes reanimeren waarvan ik soms denk: gaat het het waard zijn? Doe ik niet meer kwaad dan goed?. En als ik dan zo een verhalen lees sterkt me dat, om er elke keer voor te gaan. Je bent een sterke madam. Het zo neerschrijven vergt moed. Je dochter zou heel trots geweest zijn op jou!

  7. Warme woorden van een super Mama! Wat prijs ik me gelukkig Flo te hebben mogen leren kennen, omringd door een heel liefdevolle famille. Dikke knuffel Els x

  8. De wereld is hard, de natuur iets raars…gelukkig sta jij sterk in je schoenen. Als kraamverzorgende krijg ik ook veel verhalen van ‘domme uitspraken’ van kind en gezin, dus jullie zijn zeker niet alleen, en dit is dan een instantie van de overheid foei!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s