Een mama met een verhaal, een brief aan mijn dochter….

  
Dag monster,

Morgen is het 9 jaar geleden dat je besloot om niet meer te vechten, je had gevochten als een tijger maar het was genoeg geweest.

5,5 jaar waren we een onafscheidelijk duo, en nu hield ik je in mijn armen voor de allerlaatste keer. Het drong pas tot me door toen ik ’s avonds laat een jurkje moest uitzoeken voor wat je laatste reis zou worden.

Ik stond er op om je de laatste keer te wassen en aan te kleden, om de laatste keer 2 dotjes in je haartjes te maken. Want enkel dan was ik er van overtuigd dat het perfect was! 

Je afscheid was zoals enkel jij dat verdiende, heel veel mensen, heel veel roze, heel Flo. Je gaf me de kracht om de brief die ik toen aan je schreef zelf voor te lezen, je gaf me de kracht om die dag door te komen met een lach en een traan.

Elke dag vraag ik me af hoe het met je gaat, hoe het leven is op die grote roze wolk van je? Ben je gelukkig en vrij? Heb je vriendjes en vriendinnetjes? Ben je blij?

De tranen zijn stilletjes opgedroogd al stromen ze heel soms nog over mijn wangen, zomaar omdat ik aan je denk. Mijn lach heb ik terug gevonden en ik heb weer leren genieten, genieten van het leven omdat jij me dat hebt geleerd. 

Ik wil je bedanken lieve Flo, bedanken dat ik je mama mocht zijn, bedanken voor de 5,5 mooie jaren. Ik mis je nog steeds en dat zal nooit anders zijn, ik mis je lach, ik mis je prachtige ogen, ik mis jou!
Dag lieve schat…..
Mama

Advertenties

17 thoughts on “Een mama met een verhaal, een brief aan mijn dochter….

  1. Ik vind je brief heel mooi .
    Ikzelf ben in februari mijn zoontje van 13 jaar verloren en begrijp perfect je gevoel .
    Ook heb ik hem nog 1 keer gewassen en aangekleed .
    Het is iets waar ik dankbaar voor ben .
    We missen onze kids verschrikkelijk he als zoiets gebeurt .

    Veel sterkte en dikke knuffels

    1. Lieve mama van Flo,
      Zo herkenbaar…. Onze oudste dochter zou nu donderdag 12 worden.
      Bijna 10 jaar geleden hebben we haar moeten laten gaan. Ik zal steeds van haar blijven houden en ze is steeds bij mij.
      Moeilijk is het zeker geweest, maar zij is de kracht die mij toch doet verder leven.
      Dikke knuffel

  2. Met tranen in mijn ogen gelezen, mijn zus heeft haar zoontje na 26w zwangerschap moeten afgeven, niet te vergelijken, maar o zo pijnlijk. Nu ben ik de trotse meter van haar 2e zoontje. Als ik je zie op ig, zie ik een vrolijke en sterke madam, maar vergeten doe je nooit eh. Veel knuffels sterretjesmama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s