Een mama met een verhaal……. bloedend moederhart

mother-15504_640

De kinderafdeling in het UZA werd onze 2de thuis, weken en maanden hebben we er doorgebracht met een lach en een traan. De verpleging werd een stukje familie waar we terecht konden met onze vragen, met onze bezorgdheid of voor een gezellige babbel.

We vierden samen kerst en Nieuwjaar en klonken op ieders gezondheid, ze kenden ons leven, ze kenden mijn klein monster door en door.

Als mama bleef ik in het ziekenhuis, elke opname opnieuw, 24/24, 7 op 7. Ik wilde elke gesprek mee volgen, ik wilde haar troosten na elke prik, ik wilde de eerste zijn die ze na een operatie zag. Operaties, er zijn er wel enkele geweest….

De eerste was voor haar voedingssonde, toen leek het een enorme ingreep maar vergeleken met wat ons nog te wachten stond was dit een kleintje.

De 2de was een hele zware, mentaal voor ons, fysiek voor haar en spannend voor de artsen. Flo had met het ouder worden steeds meer last van spier spasmes, ze spande zich bij tijden zo hard op dat je bij wijze van spreken de strijk kon doen op haar. Het is enorm frustrerend om als ouder niet te weten of je kind pijn heeft maar dat het tijd was om er iets aan te doen was wel heel duidelijk. Het woord neurochirurgie was al enkele keren gevallen maar door haar kleine gestalte op de lange baan geschoven.

Toen ze de spasmes niet meer met  de orale medicatie onder controle kregen werd er toch gekeken of een medicatie pomp bij Flo niet kon. Deze pomp word onderhuids, onder de ribben ingepland en verbonden met de ruggengraat, zo wordt de medicatie beter opgenomen en is er minder last van gewenning.

De schrik sloeg me pas echt door mijn moederhart toen de chirurg de pomp liet zien die zou worden ingepland, het ding was enorm! Je kan het beschrijven als een dikke ronde pillendoos met een diameter van een 9 cm, moest dit in mijn kleine meisje?????

De neurochirurg was een zeer aangename man, vader van 2 dochtertjes en aandachtig voor details. Hij sprak zijn twijfel ook eerlijk uit, Flo was het jongste patiëntje dat ooit deze operatie heeft ondergaan maar wat hem meer zorgen baarde was het feit dat de pomp niet in haar lichaampje zou passen.

Na vele slapeloze nachten en gesprekken met ouders die ervaring hadden hakte we de knoop door, de operatie zou er komen.

De dag van de operatie brak aan en na de nodige testen mocht ik mijn kleine meid begeleiden naar het O.K., ouders die dit ooit al een keertje hebben gedaan kunnen dit beamen maar ik vond (en vind) dit de meest vreselijke taak die je als ouder moet doen.

Je hebt totaal geen controle meer, je moet je kind loslaten en hoe goed deze mensen wel zijn in hun job de aanblik van je kind dat in slaap wordt gedaan is vreselijk. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik haar nog een afscheidszoen mocht geven, het enige wat ik kon denken was ‘het is misschien de laatste’……

De afspraak was dat wij op de hoogte werden gehouden of de pomp nu wel of niet paste in mijn kleine monster, het leek wel uren te duren voor A. onze neurologe haar hoofd door de deur stak met het goede nieuws. De pomp paste in haar kleine magere lichaampje en de operatie kon verder gaan.

Na 4 lange uren was het voorbij en mocht ik naar beneden, de deur van de uitslaapkamer ging een aantal keer open en dicht voor ik binnen mocht maar ik hoorde mijn kind huilen en werd er alleen maar zenuwachtiger van.

Ik schrok enorm bij de eerste aanblik van mijn prachtige meisje, heel haar middel zag bont en blauw, het litteken leek enorm en de pijnpomp nog groter. Mijn moederhart brak ik 1000 stukken, wat had ik toch gedaan, dit had ik nooit mogen toelaten!

Na een vrij rustige nacht met veel pijnmedicatie volgde een helse dag met niets anders dan huilen en krijsen. Hier waren we op voorbereid maar het doet toch wat met je als je je kind niet kan troosten. Het leek wel of Flo wilde zeggen dat dat vreemde ding uit haar lijfje moest en wel onmiddellijk!

Dag 2 was een openbaring, het kind werd lachend wakker en zat flink in haar rolstoeltje, van spasmes geen spraken. Je probeert niet te veel te hopen maar dit zag er heel goed uit. De twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon als de dagen voorbij gingen, het was net of we een ander kind hadden gekregen!

Flo had weinig tot geen last van spasmes, verdroeg haar eten beter en had weer de mooiste  lach van heel de wereld, iedereen in haar omgeving stond versteld van haar herstel en we mochten sneller naar huis als verwacht.

Het werd me weer eens duidelijk hoe sterk Flo wel was ondanks haar beperkingen en kleine gestalte, ik ben haar nog elke dag dankbaar dat ze me getoond heeft dat hoe hoog de berg wel niet is die je moet beklimmen er wel komt.

Tot snel

Madame stof…..

Advertenties

7 thoughts on “Een mama met een verhaal……. bloedend moederhart

  1. Moet telkens weer diep slikken voor ik die krop in mijn keel weg krijg. Wat een verhalen, van een prachtige mama. Ik blijf erbij, Flo heeft een fantastische mama!

    Bij deze wens ik je ook een gelukkig Moederdag toe morgen, mijn gedachten zullen zeker bij jou zijn!

    Lieve knuffel
    Unique Marieke x

  2. Wat heb jij een sterk hart, welke emoties hebben jullie allemaal doorstaan, een rollercoaster van ups en downs moet het geweest zijn. Ik kende je van te voren niet natuurlijk (en nu ook niet echt) maar volgens mij ben je er sterker uit gekomen, maar ik weet het: liever je lieve Flo nog onder de levende engeltjes dan sterker zijn en hierboven een sterretje aan de hemel hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s