Een mama met een verhaal…. Verdriet door de jaren heen

  
Ze zeggen dat ik een sterke madam ben, maar sterke madammen hebben ook zwakke momenten. Dat mag, daar is niks mis mee heb ik moeten leren.
Het is ondertussen 9 jaar geleden dat Flo overleed en ik kan zeggen dan verdriet echt pijn doet, dat ik op handen en knieën door de kamer kroop omdat ik met mezelf geen blijf wist. Mijn hart deed echt pijn, ze hadden een stuk van mezelf weggerukt en daar was ik ontzettend boos over.

Mijn kind was dood en ik kreeg van mensen te horen dat het toch beter zo was, het was een kind zonder toekomst. Nee godverdomme het is niet beter zo, ik wil mijn kind terug dacht ik dan bij mezelf, te verdrietig om die woorden uit te spreken.

De ouders van het eerste F’je dat stierf hebben me opgevangen, zij stonden al veel verder in het proces en ik herinner me nog heel goed dat ik hen heel dikwijls vroeg wanneer het eindelijk stopte, al die pijn, al die tranen.

Nu weet ik heel goed dat daar geen pasklaar antwoord voor is, iedereen rouwt op zijn tempo…..

De boosheid verdween en maakte plaats voor een rauw gemis, opstaan in het midden van de nacht in de overtuiging dat ze huilde. In een winkel plots beseffen dat je aan de kassa staat aan te schuiven met kleedjes in je handen maar dat er niemand meer is om ze aan te doen. In het midden van de stad een huilbui krijgen omdat je een kind ziet dat op je dochter lijkt, mensen tegenkomen die je lang niet meer zag en die vragen hoe het met Flo gaat. Elke keer weer komt dat gemis in een vloedgolf boven.

Tot op de dag van vandaag herinner ik me perfect wannneer ik voor het eerst beseften dat ik aan het genieten was van een uitstapje, ik herinner me ook dat ik me daar enorm schuldig over heb gevoeld.

Ik ben heel erg diep gegaan en leefde op sigaretten (een lelijke gewoonte waar ik gelukkig vanaf ben) en koffie, een wandelend lijk van 49kg. Ik kon jaren niet met de gedachten leven dat ik een andere foto dan die van Flo op mijn beginscherm van mijn gsm zou zetten, ik kon jaren niet praten over haar zonder te huilen, maar heel stilletjes aan vond ik mijn lach terug en mijn zin in het leven. 

Ik kan het me niet permiteren om in het hoekje te zitten wegkwijnen want mijn kind was altijd sterk geweest ondanks alles. Ik kan wandelen, ik kan praten, ik kan eten, ik ben gezond dus waar zou ik over klagen?

Ik ga niet zeggen dat ik altijd lachend door het leven ga, nee ik heb ook mijn moeilijke momenten maar dan zijn er een aantal dingen waar ik op kan terug vallen, mijn familie die Flo levendig houden door vaak over haar te praten ook al valt het hen moeilijk. Mijn hubbie, nee niet de papa van Flo maar wel mijn grote steun en toeverlaat die me heeft doen inzien dat ik nog niet zover stond als ikzelf dacht. En als laatste haar herinneringskoffer, vol met kaartjes en brieven die we mochten ontvangen na haar overlijden. Ook haar kleedjes die ze aanhad op die vreselijke dag zitten er in, kapot geknipt door de artsen van het MUG team maar ik kan en zal ze nooit wegdoen.

  
Het is een tastbaar aandenken dat heel erg veel voor mij betekend, de woorden die op de kaartjes staan zeggen hoeveel Flo heeft betekend, welke indruk mijn monster heeft achtergelaten en dat zonder ooit maar 1 woord te hebben kunnen zeggen….

Ik wil jullie lieve lezers benadrukken dat ik mijn verhaal niet deel om medelijden te krijgen, ik deel mijn verhaal om mensen die in dezelfde situatie zijn terecht gekomen een hart onder de riem te steken, om hen nu te zeggen ‘het komt goed, gun jezelf tijd en tranen dan komt je lach weer vanzelf’

Liefs,

Madame stof

Advertenties

15 thoughts on “Een mama met een verhaal…. Verdriet door de jaren heen

  1. Je bent inderdaad aan straffe madam. Maar zoals je zelf zegt, jij mag zeker en vast ook je zwakke momenten kennen. Ik denk dat je van die zwakke momenten alleen maar nog sterker zal worden.
    Ik zou willen zeggen, het komt goed. Maar een kind verliezen, komt dat ooit wel goed? Volgens mij niet. Maar wat niet maakt dat je oprecht terug mag glimlachen in ’t leven, samen met je Hubbietje. Dat is je godverdomme van harte gegund!
    Je doet dat goed lieve Madame Stof, je bent een topper!
    Ik heb alweer mijn zakdoek in de hand en een miljoen hartjes in mijn hart voor jou en je dappere meid.

    Dikke knuffel x

  2. Ik word altijd zo ontzettend stil van je posts over Flo. Ik denk dat je deze ook kunt zien als een deel van je rouwproces en dat er inderdaad (jammer genoeg) nog mensen zijn die zich er in herkennen. Dus ik vind het heel mooi dat je dit deelt.
    Als ik die mensen zou tegenkomen die zeiden “het is beter zo” zou ik hun waarschijnlijk een toek op hun bakkes verkopen (vergeef me mijn taalgebruik). Hoezo geen toekomst? Omdat ze niet in een hokje past en waarschijnlijk geen huisje-tuintje-boompje zou hebben? Dan heb ik ook geen toekomst hoor.. Sommige mensen zijn zo small minded dat ik er echt boos van word :s

  3. Lieve Madame Stof,
    Ik sta hier aan mijn keukenaanrecht en lees – en passant – jouw laatste blogbericht.
    Wat kan jij dat mooi verwoorden, hoe verdriet alles van je overneemt en hoe je, op je eigen tempo terug kracht vindt.
    Iets meer dan een half jaar geleden beviel ik van ons doodgeboren zoontje Oscar, een broertje voor onze dochter Janne. We hadden zo naar hem uitgekeken, maar ineens was er niets meer. Ik was zo overvallen door verdriet en het leek alsof de tranen nooit weg zouden gaan.
    Maar net zoals je zegt, heelt tijd de wonden, en wordt een open wonde een litteken. Het gaat nooit weg, maar de pijn wordt zachter.
    Soms komt het verdriet, al dan niet onverwacht, nog eens de kop opsteken. Maar dan probeer ik het de tijd te geven, laat ik het huilen toe.
    Wij branden iedere avond een kaarsje voor Oscar en dan vertel ik Janne over haar kleine broer.
    Ik wens jou nog veel moed toe, maar vooral ook veel geluk in de toekomst.
    Zolang we aan hen denken, zijn ze nooit ver weg.
    Veel liefs,
    Marlies

    1. Lieve Marlies,

      Ik kende je blogje nog niet maar herkende meteen de prachtige Ishi dress die je voor je dochtertje hebt gemaakt. Je verhaal grijpt me bij de keel, heel moedig van je om dit te delen. Ik heb even gedacht dat mijn kleine Flo het enige kleine sterretje aan de hemel was, maar er zijn er helaas zoveel meer. Ook die kleine Oscar van jullie schittert hoog aan de hemel en voor jullie de allermooiste ster. Ik wens jou en je prachtige gezin het allerbeste, blijf elkaar steunen en geniet van jullie mooie dochter…. Xje

  4. Beste Inge,
    Uitgerekend dit vandaag te lezen op de verjaardag van mijn eigen speciale meisje, de dag waarop de film van haar turbulente geboorte terug wordt beleefd doet mij beseffen hoe dankbaar wij mogen zijn om ons pittig madammeke nog onder ons te hebben. Hoewel het dubbeltje 13 jaar geleden ook aan de andere kant had kunnen vallen. Ik vind het zo fijn dat je met jouw verhaal anderen probeert te steunen. Ook dat mensen moeten beseffen dat ze niet bang of vies hoeven te zijn van mensen met een beperking maar ze te zien als MENSEN die ook mogelijkheden hebben en niet alleen beperkingen. Dat mensen moeten beseffen dat ze beide handjes mogen kussen dat ze gezonde kinderen hebben maar anderzijds dat het leven niet altijd loopt zoals we het verwachten maar dat tegenslagen ons leven ook kunnen verrijken zonder het gebeurde te vergeten maar het een plaats te geven in ons hart. Soms weent dat hart en soms kan het vreugde beleven………….
    Lieve groetjes,
    Els
    CreativEls

  5. Stil… Ontroering.
    Mijn Kleine Kadee leeft nog, ik ga dus niet zeggen dat ik je helemaal begrijp. Maar ik herken zo veel… Want ook bij mij overvalt de pijn me op het moment dat ik het het minst verwacht. Ook ik vraag me soms af wanneer het over gaat.
    Ze mogen zeggen wat ze willen, je bént een sterke madam 😉

  6. Pff het doet wat met je en bij mij was het ‘maar’ mijn ongeboren petekindje dat ik nooit gezien heb, wat moet het bij jullie geweest zijn na 5 jaar lief en leed met jullie Flo te hebben gedeeld…so unfair

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s