18, een mijlpaal

Dag lieve Flo,

4 januari, jou verjaardag, een mijlpaal deze keer want je blaast 18 kaarsjes uit. Daarom deze brief, je kan hem zelf niet meer lezen maar ik las hem aan je voor en hoop stilletjes dat hij je roze wolk mocht bereiken.

Toen je werd geboren moest ik mijn dromen bijstellen, toen het verdict viel hoe zwaar je kleine hersentjes waren aangetast door dat zuurstoftekort wist ik dat je nooit naar school zou huppelen, dat je nooit naar je eerste fuif zou kunnen en dat je nooit zou kunnen autorijden….. Dat waren dingen die ik voor jou had uitgestippeld, dat je een zorgeloze jeugd zou hebben, met heel veel vrienden en vriendinnen. Dat ons huis de zoete inval zou zijn met giechelende meisjes die elkaars kleding aantrokken, elkaars haar deden om dan te vertrekken naar de film.

De eerste keer verliefd, de eerste keer een gebroken hart, de eerste kus….. Ik had het je allemaal zo erg gegund lieve schat, ook al zou ik geen oog meer dicht doen dat er een of andere dwaze puberende puistenkop voor de deur zou staan om je mee naar een fuif te nemen.

Als ik je stoere neef zie dan beeld ik me in dat jij er naast zou lopen, allebei even puberachtig en geheimzinnig op jullie smartphone tokkelend, weinig pratend tegen ons, want ja wij ouders zijn saai. Twee handen op 1 buik, elkaars alibi om stiekem iets te doen wat eigenlijk niet mag. Ik had het graag gezien, die stoere kerel naast zijn frêle nichtje als bescherming voor de grote boze wereld die jullie samen zouden ontdekken.

Het mocht niet zijn lieve schat, ik blijf steken op 5 prachtige jaren die we samen mochten delen. Jaren waarin enkel jij belangrijk was ook al was het loodzwaar maar ik wil de wereld ruilen voor extra tijd samen met jou…… Je was en blijft het allermooiste geschenk, je dwaalt verder in mijn gedachten en woont in mijn hart…. Nu en voor altijd……

Dikke verjaardagszoenen van je mama, ook al zouden die gepaard gaan met rollende ogen en een theatrale ‘mamaaaaaa’ :-).

Advertenties

Een mama met een verhaal…. Liefste Sinterklaas

  
Als kind mijn standaardzin om mijn verlanglijstje aan de goed heilig man te beginnen….. Mijn schoentje werd tijdig voor de open haard gezet met de nodige accessoires zoals de obligate wortel en het flesje bier, slapen deed ik die avond weinig en om 5u stond ik al aan bed van mama en papa….

Toen mijn kleine meid werd geboren was het nog bijna een jaar wachten op de lieve man met de witte baard maar toen het eindelijk zover was werden alle registers open getrokken. Een eerste ontmoeting, daar horen natuurlijk nieuwe kleertjes bij, Flo vond het allemaal een beetje raar, de baard van Sinterklaas was dan weer wel interessant ūüėä.

Elk jaar werd haar schoentje tijdig neergezet, hier ook weer met de nodige accessoires. Op haar verlanglijstje heel veel nieuwe kleertjes en schoentjes daar had mijn kleine meid het meeste aan, de extra aandacht daar genoot ze enorm van!

Maar plots kon ik haar schoentje niet meer zetten, plots kon ik hem niet meer vullen… Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad en om eerlijk te zijn nog steeds een beetje.

Elk jaar worden de foto’s van schoentjes die klaar staan en blije kindergezichtjes trots gedeeld op sociale media en mama’s voel jullie niet schuldig want ik zou jullie zelf spammen als gek maar het is zo confronterend….

Ik kan maar 1 ding hopen, komt Sinterklaas ook in de hemel?

Liefst,

Madame stof

Een mama met een verhaal…. Poezenavonden, vriendjes en afscheid

Tiny-gaat-kamperen_0002-e1344858251908

Merlijn en Flo, het klikt… Mijn kleine meisje voelt zich goed bij de poezen, misschien door alle extra aandacht die ze krijgt :-). Ook mama voelt zich goed, ik laat¬†mijn klein monster met een gerust hart achter wetende dat ze in de beste handen is.

De poezenjuffen zijn als 2de mama’s voor Flo, ze lezen Flo¬†als¬†geen ander en staan altijd klaar met goede raad of een bemoedigend woord als het even tegen zit.

Snel is het duidelijk dat Flo deel uit maakt van de 3 F’en (een beetje K3 maar dan anders :-)), 3 kleine meisjes met een voornaam die begint met een F. Het is heerlijk om ze samen naast elkaar te zien liggen en dat er op hun manier toch een soort van contact is. Ook met de ouders van de 2 andere F’ meisjes klikt het geweldig, we zijn elkaars steun in goede en kwade dagen en die kwade dagen mag je letterlijk nemen¬†als we¬†het bericht krijgen dat het met kleine F niet goed gaat.

Weken ligt ze in het ziekenhuis¬†te vechten als een leeuw,¬†maar deze strijd kon kleine F niet winnen. Het nieuws kwam enorm hard aan, dit was voor ons allemaal de eerste keer dat we het¬†verlies van een kind moesten verwerken. Het was vreselijk moeilijk te beseffen dat er nooit meer 3 F’en zouden zijn, gelukkig konden we terecht bij elkaar en bij de poezenjuffen.

Uren hebben we samen gepraat en samen gehuild, de poezenavond werd in het leven geroepen. Elke 1ste vrijdag van de maand kwamen de poezen mama’s en papa’s samen en dronken we een goed glas wijn. Elk onderwerp werd aangesneden en soms liepen de tranen over onze wangen, niet van verdriet maar van het lachen… Ook dat is¬†het leven met een kindje dat net een beetje anders is.

Ik denk met een heel warm hart terug aan deze momenten, het loslaten van dingen in een groep die je echt begrijpen, die voor dezelfde berg staan als jij en die je samen kan beklimmen.

Ik denk met een heel warm hart terug aan alle kindjes die bij Flo in de poezenklas hebben gezeten, het was een hechte groep met elk hun karaktertje.

Zo was er M,¬†een √ľberschattig ventje geboren met het syndroom van Down. Hij was de rust zelve en zat altijd fier en met opgeheven hoofd in zijn eetstoel, de burgemeester van de poezen.

T was de beer, hij werd een poes toen hij amper 3 maanden was maar groeide snel boven ieders hoofd uit en een rol als bodyguard voor de 3 F’en was op zijn lijf geschreven.

Dan natuurlijk de 2 andere F’en, echte meisjes met af en toe diva streken en roze nageltjes.

Ze hebben prachtige jaren van hun jonge leventje samen doorgebracht, ze doen dit nog steeds elk op hun eigen wolkje hoog in de hemel. Helaas hebben we in de loop der jaren afscheid moeten nemen van deze prachtige wondertjes, maar ze leven verder niet alleen bij hun ouders en familie maar ook in Merlijn denken ze met een warm hart terug aan wat nooit meer zal terug komen.

Het gaat jullie goed poezen, speel maar fijn samen zoals jullie altijd deden……

Liefs,

Madame Stof

x

Een mama met een verhaal, golden stardust

  
Juweeltjes maken, ik kreeg de smaak te pakken tijdens de testworkshop bij Miss Pixie. Om nog wat meer basistechnieken onder de knie te krijgen schreef ik me in voor een workshop bij Inimini Homemade, hier vind je prachtige handgemaakte juweeltjes maar ook al het materiaal om zelf aan de slag te gaan.

  
Het neerschrijven van Flo haar verhaal brengt niet alleen veel emoties mee maar ook veel idee√ęn. Zij is nog steeds mijn inspiratiebron en heb besloten om puur voor mezelf juweeltjes te maken gebaseerd op haar…. 

Toen mijn mini monster 3 jaar werd besloot ik dat het hoog tijd werd om haar baby kamertje een make-over te geven. Het witte grote meisjes bed waarin ik mooie dromen beleefde werd nu het hare, een oud kastje werd profesioneel gepimd en de muren kregen een zachte roze kleur met gouden accenten.

  
Het zachtroze en goud komen dan ook terug in mijn eerste setje, in de ring zit een mooie kleurschakkering alsof het lijkt of de maan er in schijnt. Aan het armbandje bevestigde ik een simpel gouden bedeltje en een zachtroze roos voor wat extra Flo.

Ik kreeg al heel veel leuke reacties op mijn creatie, het verhaal is nog lang niet ten einde, de inspiratie is nog lang niet op.

Los van dit setje besloot ik dat het hoog tijd werd om grote zus nog eens te verrassen, zij is een echte accessoire junkie dus het ideale moment. 

Surprise

  

Van Limburg richting Wijnegem in stijl

  
Ik koos voor groen omdat deze kleur haar prachtig staat, grote zus het is met veel liefde gemaakt en hoop dat je er blij mee bent!

Liefs,

Madame Stof

X

Een mama met een verhaal, een brief aan mijn dochter….

  
Dag monster,

Morgen is het 9 jaar geleden dat je besloot om niet meer te vechten, je had gevochten als een tijger maar het was genoeg geweest.

5,5 jaar waren we een onafscheidelijk duo, en nu hield ik je in mijn armen voor de allerlaatste keer. Het drong pas tot me door toen ik ’s avonds laat een jurkje moest uitzoeken voor wat je laatste reis zou worden.

Ik stond er op om je de laatste keer te wassen en aan te kleden, om de laatste keer 2 dotjes in je haartjes te maken. Want enkel dan was ik er van overtuigd dat het perfect was! 

Je afscheid was zoals enkel jij dat verdiende, heel veel mensen, heel veel roze, heel Flo. Je gaf me de kracht om de brief die ik toen aan je schreef zelf voor te lezen, je gaf me de kracht om die dag door te komen met een lach en een traan.

Elke dag vraag ik me af hoe het met je gaat, hoe het leven is op die grote roze wolk van je? Ben je gelukkig en vrij? Heb je vriendjes en vriendinnetjes? Ben je blij?

De tranen zijn stilletjes opgedroogd al stromen ze heel soms nog over mijn wangen, zomaar omdat ik aan je denk. Mijn lach heb ik terug gevonden en ik heb weer leren genieten, genieten van het leven omdat jij me dat hebt geleerd. 

Ik wil je bedanken lieve Flo, bedanken dat ik je mama mocht zijn, bedanken voor de 5,5 mooie jaren. Ik mis je nog steeds en dat zal nooit anders zijn, ik mis je lach, ik mis je prachtige ogen, ik mis jou!
Dag lieve schat…..
Mama