Een mama met een verhaal….. 10 jaar zonder jou

Liefste Flo,

Donderdag 6 juli 2006, zondag 3 juli 2016… Bijna 10 jaar en vandaag schrijf ik je een brief. Ondertussen zou je een prachtige puber van 15 jaar zijn, na deze lange tijd van afscheid wil ik je laten weten hoe het met iedereen gaat….

Zullen we beginnen met Louie de kladschilder, jou trotse overgrootvader? Die mocht je al heel snel op je roze wolk verwelkomen, amper 8 maanden na je overlijden besliste ook bompa om ons te verlaten. Ik dacht altijd heel veel tranen te laten als hij ons zou verlaten maar het verdriet om jou was nog veel te sterk aanwezig en beleefde het allemaal in een waas. Ik hoop dat hij je daar ook leert vals spelen en dat je hem mag schminken, net als mama toen ze klein was.

Geef hem een dikke knuffel…..

2 jaar geleden werd het druk op je roze wolk want moeke was daar ook, na een kort maar zwaar gevecht tegen die vieze borstkanker… Met haar laatste krachten sprak ze haar wens uit om naar jou te mogen gaan, haar juweel met jou assen stevig in haar hand.

Geef haar een dikke knuffel……..

Je papa….. Met je papa gaat het helaas niet zo goed, hij heeft zijn leven niet meer op de rails gekregen na je overlijden. Hij hield je vast, wilde je niet loslaten en zocht zijn troost in foute dingen. We hebben het niet gehaald lieve schat, we zijn elk onze eigen weg gegaan maar hoop ondanks alles dat hij toch nog even gelukkig mag worden net als je mama.

Je mama….. Tja eerlijk is eerlijk en na je overlijden had ik het ook moeilijk mijn leven zonder jou een richting te geven. Leefde het eerste jaar op koffie en sigaretten om nadien regelmatig een nachtje door te dansen en het allemaal zijn beloop te laten gaan. Gelukkig botste ik tegen Johnny, een super lieve kerel die me liet inzien dat ik het toch niet allemaal zo goed verwerkt had dan ik beweerde. Ook al heeft hij je nooit gekend, ik mag nog steeds mijn verhaal en mijn tranen bij hem kwijt, hij heeft altijd een luisterend oor en troost me wanneer het even wat moeilijker gaat. Ondertussen wonen we in een leuk huisje in het ‘verre’ Limburg en staat jou foto centraal. Mama is weer gelukkig, mama lacht en mama geniet maar mama heeft ook nog verdriet, ik heb het een plaats gegeven maar samen met jou is er een stukje van mezelf overleden….

Je voke…. Nog steeds de beste voke van heel de wereld…. Hij praat nog heel vaak over je, dan heeft hij het moeilijk maar tegelijk glimt hij van trots. Wij glimmen ook van trots want nu moeke er niet meer is moet hij het ook allemaal alleen doen maar hij doet dat super goed. Wist je dat hij zelfs 2 dagen in Merlijn gaat helpen? Koken, het gras afrijden, koffie drinken met Christel en Patty :-). Je hebt een mooi plekje gekregen daar in de tuin waar je zo graag zat, een plaatje met jou naam op. In Merlijn praten ze nog vaak over je, het is duidelijk dat je indruk hebt achter gelaten 🙂

Mateo, je grote broer zoals hij zichzelf altijd voorstelde is uitgegroeid tot een prachtig exemplaar. Zijn looks hebben al heel wat meisjeshartjes doen breken maar er is er maar eentje dat zijn hartje heeft gebroken en dat ben jij. Hij mist je ontzettend hard en heeft het erg moeilijk om over zijn gemis te praten, het enige wat hij wil is dat je er weer zou zijn maar lieve schat we weten allemaal dat dit onmogelijk is! Hij is zo fier op jou dat hij zelfs een spreekbeurt over jou gaf :-). Het komt wel goed, hij heeft alleen wat meer tijd nodig…

Tante Gitta, wat zeggen we daar over ;-)… Ze is nog steeds de grote zus waar ik op kan terug vallen ondanks onze moeilijk relatie in het verleden. Ik ben blij dat we toch zijn samengegroeid want al geven we het niet snel toe we lijken wel heel erg op elkaar. Ze ziet wanneer het niet goed gaat, met haar moet ik niet praten face to face, ik mag het haar schrijven en daar ben ik dankbaar voor want het blijft soms moeilijk om de juiste woorden uit te spreken…… Ze is al 8 jaar gelukkig met Thomas, wat zou je daar plezier mee maken. Hij is lief, grappig en kan ontzettend goed dansen :-), ik ben er zeker van dat je je bij hem ook heel erg op je gemak zou voelen…..

De bomma, ondertussen is ze 90 jaar geworden en gaat ze beetje bij beetje achteruit maar ondanks die kwaaltjes kussen we onze handjes dat ze er nog is. Ze heeft verdriet om jou, om haar dochter en kan het niet plaatsen waarom jullie eerst moesten gaan… Ze gaat nog steeds naar haar vriendinnen van het naaikransje en praat met veel trots over ons allemaal!

Zondag komen we allemaal samen om jou te herdenken, we maken er een feest van met veel roze…. Er zal over je gepraat worden, er zal voor je gehuild worden maar lieve schat weet 1 ding je zal altijd mijn lief monster blijven, toen, nu en voor altijd!!!

Dikke kus

mama

 

 

 

 

Advertenties

Een mama met een verhaal…. Birthday girl

  

  
We schrijven 4 januari 2001 – 02u30. Ik word wakker van een zeurende pijn in mijn buik, jij monster gaat tekeer als een gek en begrijp je onmiddellijk…. Veel langer wil je niet meer bij me blijven, je wil de wereld ontdekken.

Stilletjes sta ik op en wandel wat rond de tafel, de pijn komt en gaat maar wordt heviger met de tijd. Ik neem nog een snelle douche en ga nog even naar het toilet, daar merk ik dat het tijd is om te vertrekken.

  

De zenuwen gieren door mijn lijf, eindelijk ga ik je in mijn armen kunnen nemen. Hier heb ik 9 maanden naar uitgekeken… Enkele uren later was je daar, niet vlekkeloos maar door mijn tranen heen zag ik hoe mooi je was. 4 januari 2001 is de dag dat je werd geboren, de dag dat je jarig bent en dat we telkens uitbundig vierde met heel veel pakjes, taart en een kroon.

4 januari 2016, we vieren vandaag je verjaardag… Ik blaas 3 dikke zoenen naar je wolk, ik sluit mijn ogen en voel je laatste knuffel.

Al 10 jaar vraag ik me af hoe het nu zou zijn, ik zal het nooit weten…. In mijn herinneringen ben je nog steeds mijn prachtige kleine meisje, ook al blaas je vandaag 15 kaarsjes uit.

Gelukkige verjaardag lieve schat, mama zal he verjaardag nooit vergeten…

Een mama met een verhaal…. Liefste Sinterklaas

  
Als kind mijn standaardzin om mijn verlanglijstje aan de goed heilig man te beginnen….. Mijn schoentje werd tijdig voor de open haard gezet met de nodige accessoires zoals de obligate wortel en het flesje bier, slapen deed ik die avond weinig en om 5u stond ik al aan bed van mama en papa….

Toen mijn kleine meid werd geboren was het nog bijna een jaar wachten op de lieve man met de witte baard maar toen het eindelijk zover was werden alle registers open getrokken. Een eerste ontmoeting, daar horen natuurlijk nieuwe kleertjes bij, Flo vond het allemaal een beetje raar, de baard van Sinterklaas was dan weer wel interessant 😊.

Elk jaar werd haar schoentje tijdig neergezet, hier ook weer met de nodige accessoires. Op haar verlanglijstje heel veel nieuwe kleertjes en schoentjes daar had mijn kleine meid het meeste aan, de extra aandacht daar genoot ze enorm van!

Maar plots kon ik haar schoentje niet meer zetten, plots kon ik hem niet meer vullen… Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad en om eerlijk te zijn nog steeds een beetje.

Elk jaar worden de foto’s van schoentjes die klaar staan en blije kindergezichtjes trots gedeeld op sociale media en mama’s voel jullie niet schuldig want ik zou jullie zelf spammen als gek maar het is zo confronterend….

Ik kan maar 1 ding hopen, komt Sinterklaas ook in de hemel?

Liefst,

Madame stof

Een mama met een verhaal… Op kamp

  
Er zit een briefje in Flo haar schooltas, de poezen gaan op kamp inclusief overnachting! Pardon, mijn monster 2 dagen en een nacht moeten missen, het angstzweet breekt me uit….

Mijn twijfel bespreek ik met de poezenjuffen, ze stellen me gerust want ze doen dit natuurlijk al jaren. De kiné op rust van Merlijn stelt zijn prachtige vakantiehuisje ter beschikking, onze poezenkinderen krijgen elk een juf dus mogen ze genieten van extra aandacht, Dr. L (Flo haar neurologe, verbonden aan Merlijn) gaat mee dus wat kan er mis gaan? 

De dag van het kamp breekt aan en alle ouders worden tijdig verwacht met zoon of dochter voor een lekker tasje koffie en een stukje taart.

 Ook wij zijn netjes op tijd, Flo is rustig en geniet duidelijk van alle extra aandacht, Dr. L zal voor Flo zorgen want ook al mag ze het niet luidop zeggen haar ‘petatje’ is haar lieveling.

Terwijl ik de koffer uit de auto haal hoor ik iedereen lachen, ik heb dan ook een belachelijk grote koffer bij 😊, je kan nooit genoeg bij hebben toch? Omdat Flo zo klein is had ik elk ensemble netjes verpakt in diepvrieszakjes met de nodige instructies. Nee juffen, als Flo gemorst heeft moet een heel nieuw ensemble aan inclusief bijpassende sokjes en haarspeldjes, en ik check de foto’s 😊.

Het was tijd om afscheid te nemen, mijn moederhartje deed een beetje pijn maar ik wist dat Flo in hele goede handen was en dat ze ontzettend zou genieten van de nieuwe prikkels. Ik wilde vooral genieten van wat extra uren slaap want het slaappatroon van mijn klein monster was niet schitterend….

Heb ik genoten van de extra tijd en de extra slaap, nee niet echt. Had Flo genoten van haar nachtje weg? Absoluut wel, een telefoontje en niets als goed nieuws… Flo had de ganse nacht doorgeslapen (???), was in de vroege ochtend met Dr. L naar de bakker geweest en er stonden nog een aantal leuke activiteiten op de planning voor wij weer verwacht werden.

Om 16u stond alweer koffie en taart klaar en mochten we onze poezenkinderen weer in de armen sluiten, zonder dat ze me het kon vertellen kon ik gewoon zien aan Flo dat ze had genoten.  Er werd nog duchtig nagepraat en de eerste foto’s (met de juiste kleertjes aan) werden getoond, leuke anekdotes werden boven gehaald en het jaar nadien…. had elke poes kleertjes bij, netjes verpakt in zakjes 😉.

Liefs, 

Madame stof

Een mama met een verhaal……. bloedend moederhart

mother-15504_640

De kinderafdeling in het UZA werd onze 2de thuis, weken en maanden hebben we er doorgebracht met een lach en een traan. De verpleging werd een stukje familie waar we terecht konden met onze vragen, met onze bezorgdheid of voor een gezellige babbel.

We vierden samen kerst en Nieuwjaar en klonken op ieders gezondheid, ze kenden ons leven, ze kenden mijn klein monster door en door.

Als mama bleef ik in het ziekenhuis, elke opname opnieuw, 24/24, 7 op 7. Ik wilde elke gesprek mee volgen, ik wilde haar troosten na elke prik, ik wilde de eerste zijn die ze na een operatie zag. Operaties, er zijn er wel enkele geweest….

De eerste was voor haar voedingssonde, toen leek het een enorme ingreep maar vergeleken met wat ons nog te wachten stond was dit een kleintje.

De 2de was een hele zware, mentaal voor ons, fysiek voor haar en spannend voor de artsen. Flo had met het ouder worden steeds meer last van spier spasmes, ze spande zich bij tijden zo hard op dat je bij wijze van spreken de strijk kon doen op haar. Het is enorm frustrerend om als ouder niet te weten of je kind pijn heeft maar dat het tijd was om er iets aan te doen was wel heel duidelijk. Het woord neurochirurgie was al enkele keren gevallen maar door haar kleine gestalte op de lange baan geschoven.

Toen ze de spasmes niet meer met  de orale medicatie onder controle kregen werd er toch gekeken of een medicatie pomp bij Flo niet kon. Deze pomp word onderhuids, onder de ribben ingepland en verbonden met de ruggengraat, zo wordt de medicatie beter opgenomen en is er minder last van gewenning.

De schrik sloeg me pas echt door mijn moederhart toen de chirurg de pomp liet zien die zou worden ingepland, het ding was enorm! Je kan het beschrijven als een dikke ronde pillendoos met een diameter van een 9 cm, moest dit in mijn kleine meisje?????

De neurochirurg was een zeer aangename man, vader van 2 dochtertjes en aandachtig voor details. Hij sprak zijn twijfel ook eerlijk uit, Flo was het jongste patiëntje dat ooit deze operatie heeft ondergaan maar wat hem meer zorgen baarde was het feit dat de pomp niet in haar lichaampje zou passen.

Na vele slapeloze nachten en gesprekken met ouders die ervaring hadden hakte we de knoop door, de operatie zou er komen.

De dag van de operatie brak aan en na de nodige testen mocht ik mijn kleine meid begeleiden naar het O.K., ouders die dit ooit al een keertje hebben gedaan kunnen dit beamen maar ik vond (en vind) dit de meest vreselijke taak die je als ouder moet doen.

Je hebt totaal geen controle meer, je moet je kind loslaten en hoe goed deze mensen wel zijn in hun job de aanblik van je kind dat in slaap wordt gedaan is vreselijk. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik haar nog een afscheidszoen mocht geven, het enige wat ik kon denken was ‘het is misschien de laatste’……

De afspraak was dat wij op de hoogte werden gehouden of de pomp nu wel of niet paste in mijn kleine monster, het leek wel uren te duren voor A. onze neurologe haar hoofd door de deur stak met het goede nieuws. De pomp paste in haar kleine magere lichaampje en de operatie kon verder gaan.

Na 4 lange uren was het voorbij en mocht ik naar beneden, de deur van de uitslaapkamer ging een aantal keer open en dicht voor ik binnen mocht maar ik hoorde mijn kind huilen en werd er alleen maar zenuwachtiger van.

Ik schrok enorm bij de eerste aanblik van mijn prachtige meisje, heel haar middel zag bont en blauw, het litteken leek enorm en de pijnpomp nog groter. Mijn moederhart brak ik 1000 stukken, wat had ik toch gedaan, dit had ik nooit mogen toelaten!

Na een vrij rustige nacht met veel pijnmedicatie volgde een helse dag met niets anders dan huilen en krijsen. Hier waren we op voorbereid maar het doet toch wat met je als je je kind niet kan troosten. Het leek wel of Flo wilde zeggen dat dat vreemde ding uit haar lijfje moest en wel onmiddellijk!

Dag 2 was een openbaring, het kind werd lachend wakker en zat flink in haar rolstoeltje, van spasmes geen spraken. Je probeert niet te veel te hopen maar dit zag er heel goed uit. De twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon als de dagen voorbij gingen, het was net of we een ander kind hadden gekregen!

Flo had weinig tot geen last van spasmes, verdroeg haar eten beter en had weer de mooiste  lach van heel de wereld, iedereen in haar omgeving stond versteld van haar herstel en we mochten sneller naar huis als verwacht.

Het werd me weer eens duidelijk hoe sterk Flo wel was ondanks haar beperkingen en kleine gestalte, ik ben haar nog elke dag dankbaar dat ze me getoond heeft dat hoe hoog de berg wel niet is die je moet beklimmen er wel komt.

Tot snel

Madame stof…..

Een mama met een verhaal, golden stardust

  
Juweeltjes maken, ik kreeg de smaak te pakken tijdens de testworkshop bij Miss Pixie. Om nog wat meer basistechnieken onder de knie te krijgen schreef ik me in voor een workshop bij Inimini Homemade, hier vind je prachtige handgemaakte juweeltjes maar ook al het materiaal om zelf aan de slag te gaan.

  
Het neerschrijven van Flo haar verhaal brengt niet alleen veel emoties mee maar ook veel ideeën. Zij is nog steeds mijn inspiratiebron en heb besloten om puur voor mezelf juweeltjes te maken gebaseerd op haar…. 

Toen mijn mini monster 3 jaar werd besloot ik dat het hoog tijd werd om haar baby kamertje een make-over te geven. Het witte grote meisjes bed waarin ik mooie dromen beleefde werd nu het hare, een oud kastje werd profesioneel gepimd en de muren kregen een zachte roze kleur met gouden accenten.

  
Het zachtroze en goud komen dan ook terug in mijn eerste setje, in de ring zit een mooie kleurschakkering alsof het lijkt of de maan er in schijnt. Aan het armbandje bevestigde ik een simpel gouden bedeltje en een zachtroze roos voor wat extra Flo.

Ik kreeg al heel veel leuke reacties op mijn creatie, het verhaal is nog lang niet ten einde, de inspiratie is nog lang niet op.

Los van dit setje besloot ik dat het hoog tijd werd om grote zus nog eens te verrassen, zij is een echte accessoire junkie dus het ideale moment. 

Surprise

  

Van Limburg richting Wijnegem in stijl

  
Ik koos voor groen omdat deze kleur haar prachtig staat, grote zus het is met veel liefde gemaakt en hoop dat je er blij mee bent!

Liefs,

Madame Stof

X

Een mama met een verhaal, een brief aan mijn dochter….

  
Dag monster,

Morgen is het 9 jaar geleden dat je besloot om niet meer te vechten, je had gevochten als een tijger maar het was genoeg geweest.

5,5 jaar waren we een onafscheidelijk duo, en nu hield ik je in mijn armen voor de allerlaatste keer. Het drong pas tot me door toen ik ’s avonds laat een jurkje moest uitzoeken voor wat je laatste reis zou worden.

Ik stond er op om je de laatste keer te wassen en aan te kleden, om de laatste keer 2 dotjes in je haartjes te maken. Want enkel dan was ik er van overtuigd dat het perfect was! 

Je afscheid was zoals enkel jij dat verdiende, heel veel mensen, heel veel roze, heel Flo. Je gaf me de kracht om de brief die ik toen aan je schreef zelf voor te lezen, je gaf me de kracht om die dag door te komen met een lach en een traan.

Elke dag vraag ik me af hoe het met je gaat, hoe het leven is op die grote roze wolk van je? Ben je gelukkig en vrij? Heb je vriendjes en vriendinnetjes? Ben je blij?

De tranen zijn stilletjes opgedroogd al stromen ze heel soms nog over mijn wangen, zomaar omdat ik aan je denk. Mijn lach heb ik terug gevonden en ik heb weer leren genieten, genieten van het leven omdat jij me dat hebt geleerd. 

Ik wil je bedanken lieve Flo, bedanken dat ik je mama mocht zijn, bedanken voor de 5,5 mooie jaren. Ik mis je nog steeds en dat zal nooit anders zijn, ik mis je lach, ik mis je prachtige ogen, ik mis jou!
Dag lieve schat…..
Mama