Een mama met een verhaal….. 10 jaar zonder jou

Liefste Flo,

Donderdag 6 juli 2006, zondag 3 juli 2016… Bijna 10 jaar en vandaag schrijf ik je een brief. Ondertussen zou je een prachtige puber van 15 jaar zijn, na deze lange tijd van afscheid wil ik je laten weten hoe het met iedereen gaat….

Zullen we beginnen met Louie de kladschilder, jou trotse overgrootvader? Die mocht je al heel snel op je roze wolk verwelkomen, amper 8 maanden na je overlijden besliste ook bompa om ons te verlaten. Ik dacht altijd heel veel tranen te laten als hij ons zou verlaten maar het verdriet om jou was nog veel te sterk aanwezig en beleefde het allemaal in een waas. Ik hoop dat hij je daar ook leert vals spelen en dat je hem mag schminken, net als mama toen ze klein was.

Geef hem een dikke knuffel…..

2 jaar geleden werd het druk op je roze wolk want moeke was daar ook, na een kort maar zwaar gevecht tegen die vieze borstkanker… Met haar laatste krachten sprak ze haar wens uit om naar jou te mogen gaan, haar juweel met jou assen stevig in haar hand.

Geef haar een dikke knuffel……..

Je papa….. Met je papa gaat het helaas niet zo goed, hij heeft zijn leven niet meer op de rails gekregen na je overlijden. Hij hield je vast, wilde je niet loslaten en zocht zijn troost in foute dingen. We hebben het niet gehaald lieve schat, we zijn elk onze eigen weg gegaan maar hoop ondanks alles dat hij toch nog even gelukkig mag worden net als je mama.

Je mama….. Tja eerlijk is eerlijk en na je overlijden had ik het ook moeilijk mijn leven zonder jou een richting te geven. Leefde het eerste jaar op koffie en sigaretten om nadien regelmatig een nachtje door te dansen en het allemaal zijn beloop te laten gaan. Gelukkig botste ik tegen Johnny, een super lieve kerel die me liet inzien dat ik het toch niet allemaal zo goed verwerkt had dan ik beweerde. Ook al heeft hij je nooit gekend, ik mag nog steeds mijn verhaal en mijn tranen bij hem kwijt, hij heeft altijd een luisterend oor en troost me wanneer het even wat moeilijker gaat. Ondertussen wonen we in een leuk huisje in het ‘verre’ Limburg en staat jou foto centraal. Mama is weer gelukkig, mama lacht en mama geniet maar mama heeft ook nog verdriet, ik heb het een plaats gegeven maar samen met jou is er een stukje van mezelf overleden….

Je voke…. Nog steeds de beste voke van heel de wereld…. Hij praat nog heel vaak over je, dan heeft hij het moeilijk maar tegelijk glimt hij van trots. Wij glimmen ook van trots want nu moeke er niet meer is moet hij het ook allemaal alleen doen maar hij doet dat super goed. Wist je dat hij zelfs 2 dagen in Merlijn gaat helpen? Koken, het gras afrijden, koffie drinken met Christel en Patty :-). Je hebt een mooi plekje gekregen daar in de tuin waar je zo graag zat, een plaatje met jou naam op. In Merlijn praten ze nog vaak over je, het is duidelijk dat je indruk hebt achter gelaten 🙂

Mateo, je grote broer zoals hij zichzelf altijd voorstelde is uitgegroeid tot een prachtig exemplaar. Zijn looks hebben al heel wat meisjeshartjes doen breken maar er is er maar eentje dat zijn hartje heeft gebroken en dat ben jij. Hij mist je ontzettend hard en heeft het erg moeilijk om over zijn gemis te praten, het enige wat hij wil is dat je er weer zou zijn maar lieve schat we weten allemaal dat dit onmogelijk is! Hij is zo fier op jou dat hij zelfs een spreekbeurt over jou gaf :-). Het komt wel goed, hij heeft alleen wat meer tijd nodig…

Tante Gitta, wat zeggen we daar over ;-)… Ze is nog steeds de grote zus waar ik op kan terug vallen ondanks onze moeilijk relatie in het verleden. Ik ben blij dat we toch zijn samengegroeid want al geven we het niet snel toe we lijken wel heel erg op elkaar. Ze ziet wanneer het niet goed gaat, met haar moet ik niet praten face to face, ik mag het haar schrijven en daar ben ik dankbaar voor want het blijft soms moeilijk om de juiste woorden uit te spreken…… Ze is al 8 jaar gelukkig met Thomas, wat zou je daar plezier mee maken. Hij is lief, grappig en kan ontzettend goed dansen :-), ik ben er zeker van dat je je bij hem ook heel erg op je gemak zou voelen…..

De bomma, ondertussen is ze 90 jaar geworden en gaat ze beetje bij beetje achteruit maar ondanks die kwaaltjes kussen we onze handjes dat ze er nog is. Ze heeft verdriet om jou, om haar dochter en kan het niet plaatsen waarom jullie eerst moesten gaan… Ze gaat nog steeds naar haar vriendinnen van het naaikransje en praat met veel trots over ons allemaal!

Zondag komen we allemaal samen om jou te herdenken, we maken er een feest van met veel roze…. Er zal over je gepraat worden, er zal voor je gehuild worden maar lieve schat weet 1 ding je zal altijd mijn lief monster blijven, toen, nu en voor altijd!!!

Dikke kus

mama

 

 

 

 

Advertenties

Een mama met een verhaal…. Birthday girl

  

  
We schrijven 4 januari 2001 – 02u30. Ik word wakker van een zeurende pijn in mijn buik, jij monster gaat tekeer als een gek en begrijp je onmiddellijk…. Veel langer wil je niet meer bij me blijven, je wil de wereld ontdekken.

Stilletjes sta ik op en wandel wat rond de tafel, de pijn komt en gaat maar wordt heviger met de tijd. Ik neem nog een snelle douche en ga nog even naar het toilet, daar merk ik dat het tijd is om te vertrekken.

  

De zenuwen gieren door mijn lijf, eindelijk ga ik je in mijn armen kunnen nemen. Hier heb ik 9 maanden naar uitgekeken… Enkele uren later was je daar, niet vlekkeloos maar door mijn tranen heen zag ik hoe mooi je was. 4 januari 2001 is de dag dat je werd geboren, de dag dat je jarig bent en dat we telkens uitbundig vierde met heel veel pakjes, taart en een kroon.

4 januari 2016, we vieren vandaag je verjaardag… Ik blaas 3 dikke zoenen naar je wolk, ik sluit mijn ogen en voel je laatste knuffel.

Al 10 jaar vraag ik me af hoe het nu zou zijn, ik zal het nooit weten…. In mijn herinneringen ben je nog steeds mijn prachtige kleine meisje, ook al blaas je vandaag 15 kaarsjes uit.

Gelukkige verjaardag lieve schat, mama zal he verjaardag nooit vergeten…

Een mama met een verhaal…. Liefste Sinterklaas

  
Als kind mijn standaardzin om mijn verlanglijstje aan de goed heilig man te beginnen….. Mijn schoentje werd tijdig voor de open haard gezet met de nodige accessoires zoals de obligate wortel en het flesje bier, slapen deed ik die avond weinig en om 5u stond ik al aan bed van mama en papa….

Toen mijn kleine meid werd geboren was het nog bijna een jaar wachten op de lieve man met de witte baard maar toen het eindelijk zover was werden alle registers open getrokken. Een eerste ontmoeting, daar horen natuurlijk nieuwe kleertjes bij, Flo vond het allemaal een beetje raar, de baard van Sinterklaas was dan weer wel interessant 😊.

Elk jaar werd haar schoentje tijdig neergezet, hier ook weer met de nodige accessoires. Op haar verlanglijstje heel veel nieuwe kleertjes en schoentjes daar had mijn kleine meid het meeste aan, de extra aandacht daar genoot ze enorm van!

Maar plots kon ik haar schoentje niet meer zetten, plots kon ik hem niet meer vullen… Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad en om eerlijk te zijn nog steeds een beetje.

Elk jaar worden de foto’s van schoentjes die klaar staan en blije kindergezichtjes trots gedeeld op sociale media en mama’s voel jullie niet schuldig want ik zou jullie zelf spammen als gek maar het is zo confronterend….

Ik kan maar 1 ding hopen, komt Sinterklaas ook in de hemel?

Liefst,

Madame stof

Een mama met een verhaal… Op kamp

  
Er zit een briefje in Flo haar schooltas, de poezen gaan op kamp inclusief overnachting! Pardon, mijn monster 2 dagen en een nacht moeten missen, het angstzweet breekt me uit….

Mijn twijfel bespreek ik met de poezenjuffen, ze stellen me gerust want ze doen dit natuurlijk al jaren. De kiné op rust van Merlijn stelt zijn prachtige vakantiehuisje ter beschikking, onze poezenkinderen krijgen elk een juf dus mogen ze genieten van extra aandacht, Dr. L (Flo haar neurologe, verbonden aan Merlijn) gaat mee dus wat kan er mis gaan? 

De dag van het kamp breekt aan en alle ouders worden tijdig verwacht met zoon of dochter voor een lekker tasje koffie en een stukje taart.

 Ook wij zijn netjes op tijd, Flo is rustig en geniet duidelijk van alle extra aandacht, Dr. L zal voor Flo zorgen want ook al mag ze het niet luidop zeggen haar ‘petatje’ is haar lieveling.

Terwijl ik de koffer uit de auto haal hoor ik iedereen lachen, ik heb dan ook een belachelijk grote koffer bij 😊, je kan nooit genoeg bij hebben toch? Omdat Flo zo klein is had ik elk ensemble netjes verpakt in diepvrieszakjes met de nodige instructies. Nee juffen, als Flo gemorst heeft moet een heel nieuw ensemble aan inclusief bijpassende sokjes en haarspeldjes, en ik check de foto’s 😊.

Het was tijd om afscheid te nemen, mijn moederhartje deed een beetje pijn maar ik wist dat Flo in hele goede handen was en dat ze ontzettend zou genieten van de nieuwe prikkels. Ik wilde vooral genieten van wat extra uren slaap want het slaappatroon van mijn klein monster was niet schitterend….

Heb ik genoten van de extra tijd en de extra slaap, nee niet echt. Had Flo genoten van haar nachtje weg? Absoluut wel, een telefoontje en niets als goed nieuws… Flo had de ganse nacht doorgeslapen (???), was in de vroege ochtend met Dr. L naar de bakker geweest en er stonden nog een aantal leuke activiteiten op de planning voor wij weer verwacht werden.

Om 16u stond alweer koffie en taart klaar en mochten we onze poezenkinderen weer in de armen sluiten, zonder dat ze me het kon vertellen kon ik gewoon zien aan Flo dat ze had genoten.  Er werd nog duchtig nagepraat en de eerste foto’s (met de juiste kleertjes aan) werden getoond, leuke anekdotes werden boven gehaald en het jaar nadien…. had elke poes kleertjes bij, netjes verpakt in zakjes 😉.

Liefs, 

Madame stof

Een mama met een verhaal…. Verdriet door de jaren heen

  
Ze zeggen dat ik een sterke madam ben, maar sterke madammen hebben ook zwakke momenten. Dat mag, daar is niks mis mee heb ik moeten leren.
Het is ondertussen 9 jaar geleden dat Flo overleed en ik kan zeggen dan verdriet echt pijn doet, dat ik op handen en knieën door de kamer kroop omdat ik met mezelf geen blijf wist. Mijn hart deed echt pijn, ze hadden een stuk van mezelf weggerukt en daar was ik ontzettend boos over.

Mijn kind was dood en ik kreeg van mensen te horen dat het toch beter zo was, het was een kind zonder toekomst. Nee godverdomme het is niet beter zo, ik wil mijn kind terug dacht ik dan bij mezelf, te verdrietig om die woorden uit te spreken.

De ouders van het eerste F’je dat stierf hebben me opgevangen, zij stonden al veel verder in het proces en ik herinner me nog heel goed dat ik hen heel dikwijls vroeg wanneer het eindelijk stopte, al die pijn, al die tranen.

Nu weet ik heel goed dat daar geen pasklaar antwoord voor is, iedereen rouwt op zijn tempo…..

De boosheid verdween en maakte plaats voor een rauw gemis, opstaan in het midden van de nacht in de overtuiging dat ze huilde. In een winkel plots beseffen dat je aan de kassa staat aan te schuiven met kleedjes in je handen maar dat er niemand meer is om ze aan te doen. In het midden van de stad een huilbui krijgen omdat je een kind ziet dat op je dochter lijkt, mensen tegenkomen die je lang niet meer zag en die vragen hoe het met Flo gaat. Elke keer weer komt dat gemis in een vloedgolf boven.

Tot op de dag van vandaag herinner ik me perfect wannneer ik voor het eerst beseften dat ik aan het genieten was van een uitstapje, ik herinner me ook dat ik me daar enorm schuldig over heb gevoeld.

Ik ben heel erg diep gegaan en leefde op sigaretten (een lelijke gewoonte waar ik gelukkig vanaf ben) en koffie, een wandelend lijk van 49kg. Ik kon jaren niet met de gedachten leven dat ik een andere foto dan die van Flo op mijn beginscherm van mijn gsm zou zetten, ik kon jaren niet praten over haar zonder te huilen, maar heel stilletjes aan vond ik mijn lach terug en mijn zin in het leven. 

Ik kan het me niet permiteren om in het hoekje te zitten wegkwijnen want mijn kind was altijd sterk geweest ondanks alles. Ik kan wandelen, ik kan praten, ik kan eten, ik ben gezond dus waar zou ik over klagen?

Ik ga niet zeggen dat ik altijd lachend door het leven ga, nee ik heb ook mijn moeilijke momenten maar dan zijn er een aantal dingen waar ik op kan terug vallen, mijn familie die Flo levendig houden door vaak over haar te praten ook al valt het hen moeilijk. Mijn hubbie, nee niet de papa van Flo maar wel mijn grote steun en toeverlaat die me heeft doen inzien dat ik nog niet zover stond als ikzelf dacht. En als laatste haar herinneringskoffer, vol met kaartjes en brieven die we mochten ontvangen na haar overlijden. Ook haar kleedjes die ze aanhad op die vreselijke dag zitten er in, kapot geknipt door de artsen van het MUG team maar ik kan en zal ze nooit wegdoen.

  
Het is een tastbaar aandenken dat heel erg veel voor mij betekend, de woorden die op de kaartjes staan zeggen hoeveel Flo heeft betekend, welke indruk mijn monster heeft achtergelaten en dat zonder ooit maar 1 woord te hebben kunnen zeggen….

Ik wil jullie lieve lezers benadrukken dat ik mijn verhaal niet deel om medelijden te krijgen, ik deel mijn verhaal om mensen die in dezelfde situatie zijn terecht gekomen een hart onder de riem te steken, om hen nu te zeggen ‘het komt goed, gun jezelf tijd en tranen dan komt je lach weer vanzelf’

Liefs,

Madame stof

Een mama met een verhaal……. bloedend moederhart

mother-15504_640

De kinderafdeling in het UZA werd onze 2de thuis, weken en maanden hebben we er doorgebracht met een lach en een traan. De verpleging werd een stukje familie waar we terecht konden met onze vragen, met onze bezorgdheid of voor een gezellige babbel.

We vierden samen kerst en Nieuwjaar en klonken op ieders gezondheid, ze kenden ons leven, ze kenden mijn klein monster door en door.

Als mama bleef ik in het ziekenhuis, elke opname opnieuw, 24/24, 7 op 7. Ik wilde elke gesprek mee volgen, ik wilde haar troosten na elke prik, ik wilde de eerste zijn die ze na een operatie zag. Operaties, er zijn er wel enkele geweest….

De eerste was voor haar voedingssonde, toen leek het een enorme ingreep maar vergeleken met wat ons nog te wachten stond was dit een kleintje.

De 2de was een hele zware, mentaal voor ons, fysiek voor haar en spannend voor de artsen. Flo had met het ouder worden steeds meer last van spier spasmes, ze spande zich bij tijden zo hard op dat je bij wijze van spreken de strijk kon doen op haar. Het is enorm frustrerend om als ouder niet te weten of je kind pijn heeft maar dat het tijd was om er iets aan te doen was wel heel duidelijk. Het woord neurochirurgie was al enkele keren gevallen maar door haar kleine gestalte op de lange baan geschoven.

Toen ze de spasmes niet meer met  de orale medicatie onder controle kregen werd er toch gekeken of een medicatie pomp bij Flo niet kon. Deze pomp word onderhuids, onder de ribben ingepland en verbonden met de ruggengraat, zo wordt de medicatie beter opgenomen en is er minder last van gewenning.

De schrik sloeg me pas echt door mijn moederhart toen de chirurg de pomp liet zien die zou worden ingepland, het ding was enorm! Je kan het beschrijven als een dikke ronde pillendoos met een diameter van een 9 cm, moest dit in mijn kleine meisje?????

De neurochirurg was een zeer aangename man, vader van 2 dochtertjes en aandachtig voor details. Hij sprak zijn twijfel ook eerlijk uit, Flo was het jongste patiëntje dat ooit deze operatie heeft ondergaan maar wat hem meer zorgen baarde was het feit dat de pomp niet in haar lichaampje zou passen.

Na vele slapeloze nachten en gesprekken met ouders die ervaring hadden hakte we de knoop door, de operatie zou er komen.

De dag van de operatie brak aan en na de nodige testen mocht ik mijn kleine meid begeleiden naar het O.K., ouders die dit ooit al een keertje hebben gedaan kunnen dit beamen maar ik vond (en vind) dit de meest vreselijke taak die je als ouder moet doen.

Je hebt totaal geen controle meer, je moet je kind loslaten en hoe goed deze mensen wel zijn in hun job de aanblik van je kind dat in slaap wordt gedaan is vreselijk. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik haar nog een afscheidszoen mocht geven, het enige wat ik kon denken was ‘het is misschien de laatste’……

De afspraak was dat wij op de hoogte werden gehouden of de pomp nu wel of niet paste in mijn kleine monster, het leek wel uren te duren voor A. onze neurologe haar hoofd door de deur stak met het goede nieuws. De pomp paste in haar kleine magere lichaampje en de operatie kon verder gaan.

Na 4 lange uren was het voorbij en mocht ik naar beneden, de deur van de uitslaapkamer ging een aantal keer open en dicht voor ik binnen mocht maar ik hoorde mijn kind huilen en werd er alleen maar zenuwachtiger van.

Ik schrok enorm bij de eerste aanblik van mijn prachtige meisje, heel haar middel zag bont en blauw, het litteken leek enorm en de pijnpomp nog groter. Mijn moederhart brak ik 1000 stukken, wat had ik toch gedaan, dit had ik nooit mogen toelaten!

Na een vrij rustige nacht met veel pijnmedicatie volgde een helse dag met niets anders dan huilen en krijsen. Hier waren we op voorbereid maar het doet toch wat met je als je je kind niet kan troosten. Het leek wel of Flo wilde zeggen dat dat vreemde ding uit haar lijfje moest en wel onmiddellijk!

Dag 2 was een openbaring, het kind werd lachend wakker en zat flink in haar rolstoeltje, van spasmes geen spraken. Je probeert niet te veel te hopen maar dit zag er heel goed uit. De twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon als de dagen voorbij gingen, het was net of we een ander kind hadden gekregen!

Flo had weinig tot geen last van spasmes, verdroeg haar eten beter en had weer de mooiste  lach van heel de wereld, iedereen in haar omgeving stond versteld van haar herstel en we mochten sneller naar huis als verwacht.

Het werd me weer eens duidelijk hoe sterk Flo wel was ondanks haar beperkingen en kleine gestalte, ik ben haar nog elke dag dankbaar dat ze me getoond heeft dat hoe hoog de berg wel niet is die je moet beklimmen er wel komt.

Tot snel

Madame stof…..

Een mama met een verhaal…. Poezenavonden, vriendjes en afscheid

Tiny-gaat-kamperen_0002-e1344858251908

Merlijn en Flo, het klikt… Mijn kleine meisje voelt zich goed bij de poezen, misschien door alle extra aandacht die ze krijgt :-). Ook mama voelt zich goed, ik laat mijn klein monster met een gerust hart achter wetende dat ze in de beste handen is.

De poezenjuffen zijn als 2de mama’s voor Flo, ze lezen Flo als geen ander en staan altijd klaar met goede raad of een bemoedigend woord als het even tegen zit.

Snel is het duidelijk dat Flo deel uit maakt van de 3 F’en (een beetje K3 maar dan anders :-)), 3 kleine meisjes met een voornaam die begint met een F. Het is heerlijk om ze samen naast elkaar te zien liggen en dat er op hun manier toch een soort van contact is. Ook met de ouders van de 2 andere F’ meisjes klikt het geweldig, we zijn elkaars steun in goede en kwade dagen en die kwade dagen mag je letterlijk nemen als we het bericht krijgen dat het met kleine F niet goed gaat.

Weken ligt ze in het ziekenhuis te vechten als een leeuw, maar deze strijd kon kleine F niet winnen. Het nieuws kwam enorm hard aan, dit was voor ons allemaal de eerste keer dat we het verlies van een kind moesten verwerken. Het was vreselijk moeilijk te beseffen dat er nooit meer 3 F’en zouden zijn, gelukkig konden we terecht bij elkaar en bij de poezenjuffen.

Uren hebben we samen gepraat en samen gehuild, de poezenavond werd in het leven geroepen. Elke 1ste vrijdag van de maand kwamen de poezen mama’s en papa’s samen en dronken we een goed glas wijn. Elk onderwerp werd aangesneden en soms liepen de tranen over onze wangen, niet van verdriet maar van het lachen… Ook dat is het leven met een kindje dat net een beetje anders is.

Ik denk met een heel warm hart terug aan deze momenten, het loslaten van dingen in een groep die je echt begrijpen, die voor dezelfde berg staan als jij en die je samen kan beklimmen.

Ik denk met een heel warm hart terug aan alle kindjes die bij Flo in de poezenklas hebben gezeten, het was een hechte groep met elk hun karaktertje.

Zo was er M, een überschattig ventje geboren met het syndroom van Down. Hij was de rust zelve en zat altijd fier en met opgeheven hoofd in zijn eetstoel, de burgemeester van de poezen.

T was de beer, hij werd een poes toen hij amper 3 maanden was maar groeide snel boven ieders hoofd uit en een rol als bodyguard voor de 3 F’en was op zijn lijf geschreven.

Dan natuurlijk de 2 andere F’en, echte meisjes met af en toe diva streken en roze nageltjes.

Ze hebben prachtige jaren van hun jonge leventje samen doorgebracht, ze doen dit nog steeds elk op hun eigen wolkje hoog in de hemel. Helaas hebben we in de loop der jaren afscheid moeten nemen van deze prachtige wondertjes, maar ze leven verder niet alleen bij hun ouders en familie maar ook in Merlijn denken ze met een warm hart terug aan wat nooit meer zal terug komen.

Het gaat jullie goed poezen, speel maar fijn samen zoals jullie altijd deden……

Liefs,

Madame Stof

x